رمضان برای همگان، سرشار از جاذبه های فرهنگی است. آیین ها، مراسم و سفره های افطار که شهر به شهر و روستا به روستا متفاوت است، جذابیت هایی دارد که کمتر به آن پرداخته شده است. تنوع بی نظیر سفره های افطار، میراثی پرجاذبه است.بسیاری از غذاها و پیش غذاها و نان ها و آش ها و حلواها و خوردنی های ایرانی، ریشه در رمضان دارند. گردشگری رمضان در بسیاری از کشورها، حرف های بسیار برای گفتن دارد.
پرونده« افطار و مراسم اجتماعی – فرهنگی» آن همراه با کشورهای آذربایجان، ترکیه و ازبکستان پانزدهم آذر سال ۱۴۰۲ در سازمان علمی فرهنگی یونسکو به ثبت جهانی رسید.
در معرفی این پرونده ذکر شده است که در همه کشورهایی که عضو این پرونده هستند، افطار توسط افرادی از هر گروه سنی، جنسیتی،متعلق به پیشینه های مختلف اجتماعی، فرهنگی و آموزشی که اسلام را به عنوان دین خود و افطار را به عنوان یکی از نمادهای دینی خود، می شناسند، اجرا و از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود.
افطار در واقع بخش جدایی ناپذیر از فرهنگ و هویت آنها است، چه آنهایی که روزه می گیرند و چه آنها که روزه نمی گیرند.
ایران با سرو خرما، هلیم، زولبیا و بامیه، نان های متنوع سنتی، نان لواش(ثبت جهانی)، انواع آش و فرنی، شله زرد و انواع حلوا، سبزی و پنیر و گردو و انواع مربا و ….، انواع شامی و خوراکهای نانی در گروه کشورهای پر جاذبه مراسم افطار است.
در پرونده ثبت جهانی افطار به موضوعهای پرداخته شده در پرونده ملی نیز اشاره شده؛ از جمله اینکه این آیین در مساجد، تکایا، حسینیهها، میادین، بازارها، رستورانها و سالن هایهمایش به صورت عمومی و نیمهعمومی برگزار میشود.
مطلب، برگرفته از سایت کمیسیون ملی یونسکو و تصویر از پایگاه خبری الجزیره است.
