زمان مطالعه: 2 دقیقهآرمانان- انسان، سال را با تقویم عوض نمی‌کند؛ با رایحه عوض می‌کند. با عطری که از آشپزخانه بلند می‌شود و پیش از آن‌که عددی در تقویم، تغییر کند، حسی در حافظه‌ی روح آدمی زنده می‌شود. در فرهنگ ایرانی با هر آیینی، سال نو، همیشه از خانه شروع می‌شود؛ همان‌طور که در بسیاری از فرهنگ‌های غیر ایرانی نیز چنین است. شب سال نو، بیش از آن‌که جشن باشد، آیینی برای توقفی کوتاه در مرز زمان است. توقفی که به بوی غذا، آغشته است. در این نقطه، غذا دیگر خوراک نیست؛ زبان و زمان عبور از یک سال به سالی دیگر است شب سال نو مسیحی؛ رایحه گرما در سرما شب سال نو مسیحی اغلب با رایحه‌های گرم و ماندگار آغاز می‌شود: نان تازه، کره، گوشت بریان و ادویه‌هایی که رام و آرام در فضا می‌رقصند. این رایحه‌ها، رایحه‌های بقا هستند. حافظه‌ی بویایی، انسان را به سال‌هایی پیوند می‌دهد که زمستان طولانی