زمان مطالعه: 4 دقیقهآرمانان- هوش مصنوعی، شبیه یک وال سرگردان است اما در خشکی. همه چیز را یکجا می‌بلعد بخصوص آب را! همیشه تشنه است و سیرآبی ندارد. شاید در نگاه اول، هوش مصنوعی را موجودی غیرمادی در فضای ابری تصور کنیم، اما واقعیت فیزیکی آن، بسیار سخت‌تر و تشنه‌تر از این تصورات است. «هزینه‌های زیست‌محیطی هوش مصنوعی؛ ردپاهای کربن، آب و زمین» عنوان آخرین گزارش مؤسسه آب، محیط‌ زیست و سلامت دانشگاه سازمان ملل (UNU-INWEH) است. این گزارش با هدف افشای ابعاد فیزیکی و زیست‌محیطی توسعه هوش مصنوعی تدوین شده است. هدف اصلی این است که نشان دهد هوش مصنوعی، برخلاف تصور رایج، تنها در فضای دیجیتال وجود ندارد، بلکه زیرساخت‌های آن، فشار بی‌سابقه‌ای بر منابع طبیعی زمین وارد می‌کند. مصرف برق

زمان مطالعه: 3 دقیقهآرمانان- این روزها که تیتر خبرها از نوسان نرخ‌ها و بلاتکلیفی توافق‌ها فراتر نمی‌رود، شاید صحبت از طعم، کمی فانتزی به نظر برسد اما حقیقت این است که در پس دیوارهای بلند سیاست، سلاحی مخفی وجود دارد که نه بوی باروت و مرگ بلکه بوی زندگی می‌دهد. «گاسترو دیپلماسی» همان جایگاهی است که دیپلماسی از پشت میزهای سرد مذاکره به میان سفره‌های گرم، نقل مکان می‌کند، جایی که شما به زبان خوراک سخن می‌گویی. جایی که خوراک، شما را مجاب می‌کند که حرف‌ها را بشنوی، چهره‌ها را ببینی، لبخندها را حس کنی و خودت را با فرهنگ و تاریخی دیگر پیوند بزنی. ایرانیان، گاسترودیپلماسی را خوب می‌شناسند. میزبانی از غریبه‌ها گوشه‌ای از آن است. ریشه در تاریخ این سرزمین دارد.

زمان مطالعه: 2 دقیقهآرمانان- انسان، سال را با تقویم عوض نمی‌کند؛ با رایحه عوض می‌کند. با عطری که از آشپزخانه بلند می‌شود و پیش از آن‌که عددی در تقویم، تغییر کند، حسی در حافظه‌ی روح آدمی زنده می‌شود. در فرهنگ ایرانی با هر آیینی، سال نو، همیشه از خانه شروع می‌شود؛ همان‌طور که در بسیاری از فرهنگ‌های غیر ایرانی نیز چنین است. شب سال نو، بیش از آن‌که جشن باشد، آیینی برای توقفی کوتاه در مرز زمان است. توقفی که به بوی غذا، آغشته است. در این نقطه، غذا دیگر خوراک نیست؛ زبان و زمان عبور از یک سال به سالی دیگر است شب سال نو ایرانی؛ رایحه‌ زایش و وعده‌ی آینده در سوی دیگر تقویم، شب سال نو ایرانی با رایحه‌های سبز

زمان مطالعه: 2 دقیقهآرمانان- در ایران، غذا بیش از آنکه آموزش داده شود، به تماشا گذاشته و به خاطر سپرده می‌شود؛ و اغلب این تماشا از کنار دستِ یک زن آغاز می‌شود. در ایران، غذا برای تحت‌تأثیر قرار دادن ساخته نمی‌شود؛ برای یادآوری، تاب‌آوردن و تعلق داشتن، خلق می‌شود و اگر این فرهنگ، هنوز زنده است، بخش بزرگی از آن، مدیون زنانی‌ است که بی‌صدا اما پیوسته، آن را پخته‌اند. در بسیاری از خانه‌های ایرانی، دستور پختی نوشته نشده است. آن‌چه وجود دارد، حافظه است. اندازه‌ها با کفِ دست سنجیده می‌شوند، نمک وقتی اضافه می‌شود که ترکیب غذا کامل باشد و حرارت با حسی تنظیم می‌شود که از سال‌ها ایستادن کنار اجاق آمده است؛ نه با اعداد و ارقام و حساب‌ و کتاب.

زمان مطالعه: < 1 دقیقهآرمانان- خانم «شیخه ناصر النوایس» سال‌ها در دنیای هتلداری و مهمان‌نوازی تجربه‌اندوزی کرده است. او در گروه هتل‌های «روتانا» (Rotana Hotels) به عنوان معاون ارشد شرکتی، مدیریت ارتباط با مالکین در سراسر خاورمیانه، آفریقا، اروپای شرقی و ترکیه را برعهده داشت و در مسیر کاری‌اش همواره کوشیده میان منافع تجاری و روح واقعی مهمان‌نوازی تعادل برقرار کند؛ همان روحی که اعتقاد دارد، از لبخند، احترام و پیوند انسانی آغاز می‌شود.اکنون این بانوی اهل امارات به عنوان نخستین زن در تاریخ سازمان جهانی گردشگری (UN Tourism) از ابتدای سال ۲۰۲۶ هدایت این نهاد بین‌المللی را بر عهده خواهد گرفت؛ رخدادی تاریخی که فراتر از یک انتصاب، نشانه‌ای از بلوغ و امید در مسیر جهانی گردشگری است. شیخه النوایس باور دارد که

زمان مطالعه: 2 دقیقهآرمانان- از گردوی تویسرکان تا باغستان های سنتی قزوین: در اجلاس اخیر سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) در رُم، نظام سنتی تولید گردو در تویسرکان به عنوان میراث مهم کشاورزی جهان (GIAHS) به ثبت رسید؛ رویدادی مهم که جایگاه ایران را به‌عنوان یکی از تمدن‌های کهن پیشرو در دانش بومی و کشاورزی پایدار بار دیگر در سطح جهانی تثبیت کرد. در کنار ثبت جهانی گردوی تویسرکان، نام باغستان‌های سنتی قزوین نیز در سطح بین‌المللی مطرح شد. این مجموعه هزارساله که بزرگ‌ترین اکوسیستم باغداری سنتی ایران است، نمونه‌ای بی‌بدیل از مدیریت آب و مهار سیلاب، حفظ تنوع زیستی و سازگاری با اقلیم خشک به شمار می‌رود. این دو موفقیت، نتیجه سال‌ها پژوهش، مستندسازی و ارزیابی میدانی است و نشان